Een dag uit het leven van: de ambassadeur in Finland, Nicolaas Beets.

door:
In deze rubriek loopt een redactielid van Fiat Justitia een dagje mee met een persoon die op een bepaalde manier spraakmakend is, een bijzondere affiniteit heeft met rechten of iemand van wie veel mensen geen idee hebben hoe diens werkdag eruit ziet.

In deze editie volg ik de Nederlandse ambassadeur in Finland. Nederlandse ambassadeurs worden ook wel aangeduid als mr of mrs Holland en iedereen weet dat ze ons land vertegenwoordigen, maar wat doen zij nu eigenlijk precies? Ik kwam erachter dat het een zeer veelzijdige baan is, waarbij je uiteenlopende dingen meemaakt: van de staatsgreep in Soedan tot achterna worden gezeten door wilde olifanten in India. Maar één van de belangrijkste kenmerken die een ambassadeur moet hebben, is het persoonlijk elan. Het motto luidt dan ook: “Als je gaat, dan moet je gezien worden!”.

Het is dinsdag 16 december 2008. Een paar weken terug heb ik contact gehad met het Ministerie van Buitenlandse Zaken. De keuze met wie ik mee zou willen lopen was voor mij geen moeilijke. Internationaal recht en (buitenlandse) politiek hebben mijn grootste interesse; het lag voor de hand dat ik met een diplomaat op stap ging. Het maken van een afspraak was in no-time geregeld en voordat ik het weet sta ik deze dinsdag op de heer Beets te wachten bij Den Haag Centraal.

Vandaag gaan we naar Utrecht, waar de ambassadeur een presentatie gaat houden ter gelegenheid van de eindejaarsbijeenkomst van Stichting Reinaerde. Reinaerde is een grote zorgorganisatie, die zich richt op kinderen, jeugd en volwassenen die ondersteuning nodig hebben. De heer Beets zal in zijn presentatie de zorg tussen Finland en Nederland vergelijken en uitweiden over de fijne kneepjes van het vak ambassadeur. Stiekem hoop ik dat we vandaag in een mooie dienstauto naar Utrecht rijden, maar de heer Beets verschijnt op zijn Hollands op de fiets. Samen vertrekken we met de trein naar Utrecht. Op weg naar de Domstad stel ik de heer Beets een aantal vragen om meer te weten te komen over zijn dagelijkse bezigheden. Ik kom erachter dat het niet zo gemakkelijk is om ambassadeur te worden. Er is een zware selectie en als iemand uiteindelijk geselecteerd wordt, komt hij of zij in ‘het klasje’ terecht. Na de selectie gaat er een tijd overheen voordat je van beleidsmedewerker naar Hare Majesteits Buitengewoon en Gevolmachtigd Ambassadeur bent opgeklommen.

Eenmaal aangekomen in Utrecht wijst de heer Beets mij erop dat ik de plattegrond moet lezen en ons moet begeleiden naar het Ruim, de zaal waar de presentatie zal worden gehouden. Na enkele minuten lopen komen we aan bij de Veilinghaven, waar onder meer ook het VOC-schip ligt waar wij later deze middag aanwezig zullen zijn voor de borrel. We worden geacht om in een voormalige zandtrechter te klimmen, waar het personeel van Reinaerde ons al opwacht. Liesbeth Bonis, directielid van de stichting, heet ons hartelijk welkom en stelt ons voor aan enkele medewerkers van Reinaerde. Na ontvangst met koffie en thee neem ik plaats tussen het publiek en gaat de ambassadeur naar voren om zijn presentatie te geven. Omdat Reinaerde een zorgorganisatie is, gaat het eerste gedeelte van de presentatie over de vergelijking tussen de zorg in Finland en Nederland. Om hierover te kunnen vertellen heeft de ambassadeur gesproken met prof. Markus Hendriksson van het National Public Health Institute, het Department of Mental Health, het Department of Psychiatry, en de University of Helsinki en met ass. prof. dr. Eija Stegård van The Center for Development of Social and Health Care. Het valt me op dat het Finse beleid niet zoveel verschilt van dat van Nederland. Finland heeft een open en niet-discriminatoire samenleving. De mensenrechten zijn er universeel en gelden met gelijke mate voor mensen met een handicap. Het doel van de overheid is dan ook om deze mensen zoveel mogelijk mee te laten participeren in de samenleving en het zelfstandig leven te bevorderen. De meerderheid van de mensen met een handicap woont nu thuis, wat een forse beleidswijziging is ten opzichte van de jaren ‘60. Eén van de knelpunten in de zorg zijn de grote afstanden tussen bevolkingscentra. Speciaal onderwijs voor kinderen met een handicap is niet altijd bereikbaar. Het systeem is ook rigide: het blijkt dat indien een persoon een gehandicaptenpensioen krijgt, hij of zij geen betaald erk kan verrichten.

Na deze uiteenzetting gaat de ambassadeur over tot het tweede deel van zijn presentatie. Het deel wat mij met name interesseert: wat houdt het vak ambassadeur precies in? De heer Beets vertelt wederom hoe de weg naar een ambassadeurschap verloopt. Het wordt mij nogmaals duidelijk dat het veel doorzettingsvermogen eist. De ambassadeur vertelt daarnaast over zijn bevoegdheden: Nederland binden bij internationale verdragen, huwelijken sluiten, paspoorten afgeven en als notaris optreden, zijn hier enkele voorbeelden van. Naast deze bevoegdheden wordt er van je verwacht dat je zoveel mogelijk aan het netwerken bent in de gaststaat. Door al de namen die je moet onthouden is dit volgens de ambassadeur geen gemakkelijke taak, maar wel een heel noodzakelijke.

De Hollandse promotie staat voorop. Jouw eigen naam als ambassadeur is niet belangrijk. Als ambassadeur ben je Nederland! Mocht u een succesvolle carrière als ambassadeur ambiëren, dient u wel aan een aantal kenmerken te voldoen:

  • Persoonlijk elan: “Er zijn!”
  • Fantasierijk
  • Moedig (U weet maar nooit of er tijdens een coup een geweerloop op uw hoofd wordt gericht)
  • Stressbestendig
  • Flexibel
  • Talenkennis
  • Steun van partner en familie (essentieel)

De ambassadeur vertelt uitgebreid over de hete vuren waarvoor hij in zijn loopbaan heeft gestaan. De heer Beets is voor Finland ambassadeur geweest in Letland en daarna in Saoedi-Arabië. Voordat hij over de Fitna-rel uitweidt, weet hij het publiek uitermate te boeien met anekdotes over de coup in Suriname in 1980 en over Irian Jaya, waar het voor de ambassadeur leek alsof hij in de steentijd beland was. Verder spreekt hij over olifanten in India, die de bevolking bedreigden en waarbij het advies was: “Ren van een heuvel of klim in een boom”. Ten slotte vertelt de heer Beets over de staatsgreep in Soedan en de EU-uitbreiding in Riga. Het leven van een ambassadeur is allerminst saai te noemen! Alsof voorgaande niet genoeg is, vertelt de ambassadeur over de spanningen die hij heeft meegemaakt in Saoedi-Arabië rondom Fitna. In januari 2008 kwamen de eerste berichten binnen over de film. De ambassade was bang voor dezelfde reacties als toentertijd op de Deense cartoons. In februari werd door Nederland duidelijk gemaakt dat Fitna de opvatting was van één persoon en niet van de Nederlandse staat. De ambassadeur gaf in Saoedi-Arabië een persconferentie, waarin hij de positie van Nederland uiteenzette: Nederland is het fundamenteel oneens met Fitna. Vanuit de Saoedische regering en bevolking kwamen er geen negatieve reacties, mede door de verklaring van Nederland.

Met een voldaan gevoel worden we na de presentatie verzocht naar het VOC-schip te gaan voor een borrel. In het mooie ruim van de boot, onder het genot van een biertje en culinaire hapjes, praat de ambassadeur nog uitgebreid over zijn vak met de directie en medewerkers van Reinaerde. Voor mij nadert het einde van mijn meeloopdag en ik neem afscheid van de ambassadeur. Zelf gaat hij morgen alweer naar Finland. Ja, het reizen is duidelijk één van de mooiste geneugten van het ambassadeur zijn! Ik krijg zijn visitekaartje mee en hoop stiekem dat er voor mij eenzelfde baan in het verschiet lig.

Uit: Fiat Justitia, 2009, jaargang 21, nummer 2.


Tags

carriere diplomatie finland ambassadeur nicolaasneets

Discussie