Het Israëlisch­-Palestijnse conflict: een cultureel bepaald schisma

door:
Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog was Israël in Nederland uiterst populair. Omdat we zelf hadden geleden onder de nazi-terreur konden we volledig begrip opbrengen voor de vurige wens van de holocaustoverlevenden om over een eigen land en een eigen nationaliteit te kunnen beschikken. Het verfoeide antisemitisme dat zoveel miljoenen joodse mensen het leven kostte en zo veel miljoenen anderen in de grootste ellende had gestort, werd door Nederlanders unaniem afgewezen. Bovendien was antisemitisme, alsmede de zogenaamd beschaafdere vorm ervan, het antizionisme, een kwaad dat vooral in rechts-politieke kringen kon opbloeien.

Thans echter schijnt de Nederlandse anti-Israëltendens vooral van politiek linkse zijde te komen. Het boegbeeld van die stroming is, zoals bekend, sinds jaar en dag Gretta Duisenberg. Maar geleidelijk aan doen bijna alle Nederlandse media eraan mee. Zowel in de pers als op de televisie ziet men vrijwel uitsluitend beelden van verwoeste Palestijnse of Libanese huizen, gewonde Arabieren, huilende Arabische kindertjes en rookwolken die opstijgen uit een vredig Libanees landschap waar Israëlische granaten of bommen inslaan. Zelden of nooit ziet de Nederlandse televisiekijker dodelijk gewonde joodse burgers, kapotte Israëlische huizen of dode joodse kindertjes uiteengescheurd bij een Palestijnse zelfmoordaanslag op een schoolbus. Krantenkoppen als “Israël doodt VN-vertegenwoordigers” of “Israël schiet op blauwhelmen” laten weinig te raden over wat betreft de politieke instelling van die media.

Kennelijk heeft nooit iemand van al die links-elitaire antizionisten eens gekeken op de kaart van het Midden-Oosten. Daar ligt dan Israël, als een nietig vlekje tussen een viertal grote Arabische buren, namelijk Libanon, Jordanië, Syrië en Egypte. Die zijn tezamen ruim zestig maal zo groot als Israël. En als we dan nog de wat verder gelegen islamitische landen zoals Iran, Irak, Libië en Saoedi-Arabië erbij tellen, is het een godswonder dat dat kleine Israël niet alleen nog bestaat, maar zelfs onder meer op technisch, medisch, agrarisch en wetenschappelijk niveau zijn buren verre overtreft. Zonder het mededogen met de Palestijnse en Libanese burgers uit het oog te verliezen, dringt zich toch wel de vraag op waarom al die puissant rijke Arabische (olie)landen nooit iets hebben gedaan voor hun geloofsbroeders, die zij zowel terecht als hypocriet beklagen.

Quote: Dit pedagogische vergif wordt door de EU zwaar gesubsidieerd, dus ook met ons belastinggeld

Nauwkeurig gedocumenteerd toonde de hoogleraar theologie prof. Van der Horst in 2006 aan dat de intense jodenhaat reeds stamt van voor het begin van de jaartelling. En dat ook in de Middeleeuwen tienduizenden joodse burgers tijdens bloedige pogroms werden vermoord, vaak op instigatie van fanatieke geestelijken. De holocaust in de Tweede Wereldoorlog was de voortzetting ervan. En dit kwaad woekert tot op de dag van vandaag voort. Dat is regelmatig te horen en te zien via de Arabische media. In Palestijnse schoolboeken wordt de kinderen geleerd dat het een heilige plicht is het joodse volk te vernietigen ‘omdat joden als satanskinderen zich tegen God verzetten en tegen de islam en de hele mensheid complotteren’.

Dit pedagogische vergif wordt door de EU zwaar gesubsidieerd, dus ook met ons belastinggeld. De conclusie van Van der Horst luidde dat het agressieve en dodelijk gevaarlijke antisemitisme van de nazi’s door de islam traditioneel wordt voortgezet. Vandaar ook dat bij demonstraties van moslims, zoals in Amsterdam enkele jaren geleden, de kreet ‘Hamas, Hamas, alle joden aan het gas’ over de Dam schalde. Maar het ergste is dat het antisemitisme toeneemt; ook bij ons, ook bij ontwikkelde mensen. Zo kreeg ik een brief van een keurige jurist uit Zeist, die onder meer schreef; “Joden plaatsen zichzelf buiten elke samenleving door hun wereldvreemde opvattingen over anderen. Ze blijven zichzelf beklagen over wat hun is aangedaan tijdens de holocaust en trachten daar munt uit te slaan op een zeer onfrisse manier. De Israëlische leiders zijn bezig de praktijken van de nazi’s nog verder te verfijnen… Ik kan mij voorstellen dat deze joodse viespeuken nergens welkom zijn.” Een ander schrijft “…dat door de Israëlische joden het Palestijnse volk wordt uitgemoord.”

Dat is ook de mening van de bekende kaviaar socialiste Gretta Duisenberg en de wat wereldvreemde oudpremierDries van Agt. Vooral Gretta wordt in linksekringen zeer gewaardeerd. En wat te denken vandominee Kees Mos, die in de Messiaskerk inWassenaar joden afschilderde als ‘verraders en silent killers’. De predikant had grote waardering voor AdolfHitler als bijbelkenner en stelde dat ‘de zonde van dejood is dat hij weigert een mens te zijn’. De domineeis nog steeds in functie.

Het probleem in Nederland is dat de mediavoorlichtingover Israël steeds eenzijdiger wordt.Zodoende krijgen ook steeds meer mensen de overtuiging dat Israël een agressor is die hulpelozePalestijnen van alles berooft, hun huizen vernielt en hun kinderen doodt. Wat nooit gezegd wordt, is dat de staat Israël, vanaf de eerste dag van zijn wedergeboorte in 1948, door Arabische landen met de ondergang is bedreigd. Israël heeft drie grote oorlogen moeten voeren tegen een overmacht aan Arabische legers die de joodse staat wilden vernietigen.

Ook wordt altijd vergeten dat de Koran vol staat met antijoodse teksten zoals: “Joden stichten verderf ” (sura 5, vers 64) “Joden zijn vijanden van de gelovigen” (sura 5, vers 82)) “Joden zijn huichelaars en leugenaars” (sura 58, vers 14 tot 20) “Joden zijn door Allah vervloekt” (sura 2, vers 88)

Met dit soort teksten worden Arabische kinderen al eeuwenlang geïndoctrineerd. Zo wordt hun op school reeds bijgebracht dat niets zo fantastisch is als jezelf met een bomgordel opblazen, bij voorkeur in een bus, disco of restaurant. In het huis van zo’n zelfmoordenaar wordt door de familie een feest gevierd omdat hun zoon, man of dochter als martelaar voor de goede zaak is gestorven.

Anderzijds zijn er door Israëliërs en door joodse burgers in het algemeen nooit zulke terreuraanslagen uitgevoerd. Dat is zelfs niet gebeurd na de Tweede Wereldoorlog in Duitsland, waar de overlevenden van de holocaust zich hadden kunnen wreken op de moordenaars van hun familie. Tenslotte wordt ook altijd vergeten dat de grote span ning tussen Arabieren – in het bijzonder de Palestijnen – enerzijds en de Israëliërs anderzijds in wezen berust op een enorm cultureel, intellectueel en wetenschappelijk verschil. Zowel joden als Palestijnen zijn na de Tweede Wereldoorlog met weinig tot niets begonnen. Maar in de afgelopen 60 jaar heeft Israël zich ontwikkeld tot een uiterst moderne westersgeoriënteerde samenleving, die op vrijwel ieder gebied op topniveau functioneert. Daarentegen zijn de meeste Palestijnen blijven steken in een achtergebleven situatie die hen op vele gebieden afhankelijk maakt van Israël.

Dat komt wel zeer duidelijk naar voren bij het bestuderen van de sinds 1901 uitgereikte Nobelprijzen. De wereld telt ± 12 miljoen joden, van wie nog geen 5 miljoen in Israël. Dat is nog minder dan 0,2% van de totale wereldbevolking. Maar de joodse gemeenschap telt tot en met 2008 maar liefst 184 Nobelprijswinnaars. In dezelfde periode telde de Arabische wereld 1,2 miljard moslims. Dat is ruim 20% van de wereldbevolking en dus 100 keer de joodse populatie. Maar sinds 1901 ontvingen slechts 9 Arabieren de Nobelprijs onder wie wijlen Jasser Arafat en Anwar Sadat, de vroegere president van Egypte. Die kregen beiden de prijs voor de vrede(!) hoewel ze niet anders gedaan hadden dan Israël jarenlang terroriseren.

Tussen Palestijnen en joden ligt een cultureel en historisch verschil van minstens 2000 jaar. Zolang dat gapende gat niet gedicht is, is er geen stabiele vrede te verwachten. Het is dan ook een kwalijke zaak dat de islamitische indoctrinatie van Arabische en Palestijnse schoolkinderen tot op de dag van vandaag vanuit de EU, dus ook via ons, wordt gesubsidieerd.

Het zal dan ook vermoedelijk nog lang duren voor de woorden van de grote profeet Jesaja (700 v. Chr.) bewaarheid zullen worden, namelijk: “Dan zullen zij hun zwaarden tot ploegscharen omsmeden en hun speren tot snoei messen. Geen volk zal tegen een ander volk het zwaard opheffen en zij zullen de oorlog niet meer leren.” (Jes.2: 35)

Uit: Fiat Justitia, 2009, jaargang 22, nummer 1.


Tags

politiek israel palestina cultuur conflict joden arabieren

Discussie