In gesprek met: Marwa Omari

Over haar studententijd, haar ervaringen als medewerker in het campagneteam van D66 en haar visie op de politiek

Door: Kamilla Csavas 

Je bent momenteel bezig met je master. Hoe was je als student tijdens je bachelor en is dat veranderd?
Klopt. De master internationaal en Europees recht en ik sta ingeschreven voor de master International Technology Law, maar die volg ik niet aan de Erasmus, Internationaal en Europees recht wel. Tijdens mijn bachelor was ik volgens mij een beetje laks in het eerste jaar. Ik had de werkdruk heel erg onderschat in de eerste twee, drie blokken. Toen ik mij realiseerde dat het toch lastiger was dan ik had verwacht, heb ik echt een ommekeer gemaakt. Toen ben ik er echt keihard voor gegaan, dus op zich ben ik een gemotiveerde student: iemand die tijdens zijn of haar bachelor echt wel het sociaal leven op een laag pitje heeft gehouden zodat ik mij beter kon focussen op mijn studie. Dat is met de master wat minder lijkt het wel, terwijl de werkdruk toch wat hoger ligt. Het is allemaal leuk, natuurlijk. Het zijn ook vakken die ik interessant vind. Allemaal onderwerpen waar je eigenlijk indirect zelf voor kiest.  

Liep je tegen bepaalde dingen aan tijdens de bachelor? Bijvoorbeeld dat vakken maar 5 weken lang zijn.
Ja klopt. Bij de master zijn de blokken ook wat langer; ze zijn niet meer 5 weken. Dat scheelt enorm. Je leert gewoon echt de details van het vak kennen. Bij de bachelor leer je, als je bijvoorbeeld  goederenrecht volgt, alleen de basis van goederenrecht. Dan moet je daarna weer stoppen en door naar het volgende vak. Je kon er niet echt van gaan genieten, want 5 weken is gewoon een heel korte tijd.

Ben je tijdens de bachelor lid geweest van verenigingen? Ben je nu lid van verenigingen?
Ik was lid van Wichmann en JFR. Dit was ook mijn tweede studie. Ik heb in Amerika ook 3 jaar gestudeerd. Daar was ik lid van een Sorority, dus ik heb dat hele verenigingsgevoel al gehad. Dat was ook op een jongere leeftijd van 18 tot 21. Ik was 23 toen ik begon met rechten aan de Erasmus Universiteit, dus ik hoefde dat hele studentenleven met lidmaatschap niet meer te doen. Lid worden van een studentenvereniging was voor mij ook niet echt nodig, maar ik wilde wel lid worden van Wichmann en JFR, omdat ik naar al die activiteiten en kantoorbezoeken wilde gaan.

Hoe was het studeren in Amerika? Met name de vereniging?
Nou, allereerst, het is gesplitst tussen mannen en vrouwen. Sororities zijn voor vrouwen en Fraternities zijn voor mannen. Daarin is het keuzeproces wat lastiger, want de eerste week heb je pledgeweek. Voor pledgeweek heb je eigenlijk eerst een week dat je je gaat oriënteren, gaat kijken waar je je bij wil aansluiten. Dan kies je jouw top drie uit. Dan is het nog maar de vraag of de top drie je ook heeft uitgekozen, want het kan ook zo zijn dat niemand je heeft uitgekozen. Dan laat  geen enkele Sorority je toe. Ik had gelukkig wel mijn eerste keuze gekregen.

Dan komt dus plegdeweek. Het is eigenlijk een beetje zoals de films. Een week lang hel eigenlijk. Een week lang gekke dingen doen. Het concept van die sisterhood daar was wel echt heel groot. Het was echt een groep meiden die er echt voor elkaar zijn en alles samen deden. Als je iets nodig had, als je een bijbaan nodig had of een stageplek, dan kende iemand wel iemand. In Amerika voegen mensen zich heel snel toe aan een vereniging vanwege het netwerk ook, want heel vaak zijn de mensen die bij zo’n vereniging hebben gezeten uiteindelijk succesvol geworden. Het is een soort nepotisme voor medeleden eigenlijk.

Werd je als internationale student snel geaccepteerd in Amerika?
Ja, ik werd echt meteen geaccepteerd. Ik was niet de enige internationale student in mijn Sorority, maar ik weet nog dat ik mij meteen ‘part of the group’ voelde. Dat scheelde echt enorm. Ze zijn heel selectief daar. Ze kiezen je ook echt uit, als ze je eenmaal hebben uitgekozen is het de bedoeling dat je een deel bent van dat groepje. Dat is hier dan misschien anders.

Zou je het studeren in Amerika aanraden?
Ja, zeker weten.

Hoe was het studeren deel van studeren?
Als ik het vergelijk met Erasmus is het super makkelijk. De werkdruk, het leek alsof het hoog lag, omdat er een straight A cultuur heerst. Dat betekent dat als je geen A (een 10 in Nederland) haalt voor je examens, je het best slecht gedaan hebt. Het is alleen heel makkelijk om een A te halen. Als je bijvoorbeeld hier een 6.4 haalt en je hebt 0,1 punt nodig voor een 7 is het best lastig om een hoogleraar te overtuigen als er niet iets in je tentamen staat dat vragen opwekt. Terwijl je daar naartoe zou kunnen gaan en zeggen: ‘Hey, can i do extra credit?’ En dan geven ze je een onderwerp, mag je een paper schrijven en gaat je cijfer omhoog. Ze accommoderen de studenten wel heel erg om hoge cijfers te halen.

Denk je dat dat ook iets is wat ze in Nederland kunnen leren?
Ik vind dat ze dat juist moeten doen. Je moet een student kunnen toetsen op zijn of haar kennis. Tentamens zijn niet de enige manier van toetsen en intelligentie meten, want als je een heel goed semester hebt gehad, maar een hele slechte dag hebt of 2 dagen te weinig hebt geleerd, zou ik extra credit echt kunnen waarderen. Uiteindelijk doe je extra werk, wat laat zien dat je de kennis hebt. Ik denk dat het een goed systeem is wat Nederland zou kunnen implementeren.

Je kwam terug naar Nederland en je bent nu werkzaam bij D66. Hoe is dat gekomen?
Dat is heel recent. Ik heb zelf de eerste verkiezingen, toen ik 18 werd, op D66 gestemd. Ik was geen lid. Daarna heb ik een keer op GroenLinks gestemd. Ik ben altijd wel actief geweest met betrekking tot de politiek. Ik hield me altijd up-to-date en toen kwam ik Sigrid Kaag online tegen. Ik ben naar een evenement gegaan waar zij gastspreker was en haar campagneleidster had mij uitgenodigd. Ik had haar namelijk een e-mail gestuurd. Ik was met haar in gesprek en ik realiseerde mij gewoon dat ik heel graag wil dat Kaag in het Torentje komt. Daarvoor wilde ik mij actief inzetten. Toen ben ik een paar maanden geleden lid geworden van D66 zodat ik op haar kon stemmen voor de lijsttrekkersverkiezingen van de partij. Uiteindelijk had ze mijn stem waarschijnlijk niet nodig, want ze heeft met een gigantische marge gewonnen. Het ging meer om haar als persoon, dan om D66 als partij.

Hoe is ze als persoon? Wat vind je inspirerend aan haar?
Ze spreekt echt veel talen, dus ik heb het idee dat ze cultureel enorm geschoold is. Ze is kalm, ze is goed geschoold. Ze heeft heel veel ervaring, ook veel buitenlandse ervaring. Ze heeft heel lang in de diplomatiek gezeten natuurlijk, om dat dan nu te gaan implementeren in de Nederlandse politiek. Ik vind dat dat nodig is op dit moment in Nederland. Populisme, al de haat, al het geschreeuw van iedereen. We hebben gewoon iemand nodig die vanuit een buitenstaanders perspectief naar Nederland kijkt en omdat zij zo lang in het buitenland actief is geweest namens Nederland, denk ik dat zij gewoon perfect is. De gesprekken die ik met haar heb gehad en haar ideeën over bepaalde dingen die komen gewoon erg overeen met hoe ik zelf ook denk en waarvan ik ook weet dat jongeren ook zo over denken. We hebben een stem die ons representeert en niet meer een stem die traditie is, omdat Nederland toch altijd zo stemt.

Dus je vindt dat iemand die Nederland gaat leiden een verbinder moet zijn?
Ja, dat sowieso. Ik vind verbinding het belangrijkst en dat is ook echt een van de dingen waar ze over te spreken is, dat ze een verbindende factor wil zijn. Dat het niet meer gaat over hen en wij, maar wij samen als Nederlands volk. Die verdeeldheid in Amerika waait nu heel erg over naar Nederland en vooral nu, met het politieke klimaat waar we in zitten, denk ik dat we opschudding nodig hebben. We hebben nu al 10 jaar hetzelfde gehad. We hebben iets anders nodig en ik ben van mening dat Sigrid dat kan zijn.

Met wie hoop je dat D66 in de coalitie gaat? Of wil je liever een een partij kabinet?
Ik hoef geen een partij kabinet. Ik ben juist een grote voorstander van een coalitie. Ik vind het heel mooi dat de huidige coalitie uit zoveel partijen bestaat. Ik denk dat je met elke partij kan samenwerken, op bepaalde partijen na. Volgens mij heeft Sigrid ook duidelijk gemaakt dat ze niet gaat samenwerken met Forum voor Democratie of met PVV en dat zijn ook mijn standpunten. Ik denk je met iedereen kan samenwerken in onze politiek behalve haatdragende partijen.

Zijn de mensen in jouw omgeving ook betrokken bij de politiek?
Ik zie dat in mijn directe omgeving niet. Ik weet wel dat er altijd wel interesse is als ik ze uitnodig bij een evenement, maar dat ze zelf de politiek in gaan zie ik niet snel gebeuren. Ik merk wel dat als ik iets post op Instagram over een evenement voor jongeren, met bijvoorbeeld Sigrid, dat heel veel jongeren dan wel interesse hebben, maar niet weten waar ze moeten starten. Dat had ik ook in het begin. Ik postte wel altijd mijn politieke mening, maar ik kende nog niemand binnen de politiek. Toen ik Eva van Wijngaarden, campagneleider en raadslid van D66, leerde kennen heeft zij de deur voor mij geopend om mensen te leren kennen en om actiever te zijn. Je moet maar net iemand hebben die laat zien wat je kan doen en je dingen aanraadt. Ik denk dat die zoektocht naar een open deur ook speelt in mijn directe omgeving.

Zou je zelf die deur voor jongeren willen zijn? Bijvoorbeeld via Instagram?
Ja, zeker. Ik weet ook dat ik wel eens berichten krijg van mensen die in de politiek zitten met de vraag  of ik iets zou willen delen, omdat ze een activiteit hebben voor jongeren of dat ze willen dat een bepaalde boodschap gedeeld wordt. Omdat ik best wel een bereik heb op Instagram kan ik in ieder geval de boodschap overbrengen. Dat maakt het voor andere mensen ook weer toegankelijker. Mensen durven mij dan sneller te vragen waarom ik met iets akkoord ga en of ik het snap. Het maakt het voor mensen makkelijker als ze het online zien. Dat kan alleen als mensen het blijven posten, als mensen het gesprek blijven voeren.

Denk je dat studenten het gevoel hebben dat ze nauwelijks invloed kunnen uitoefenen, dat ze niet gehoord worden?
Misschien. Ik heb juist gedacht dat studenten, in mijn directe omgeving, wel het gevoel hebben dat stemmen wel werkt. Dat ze juist wel vinden dat je politiek betrokken moet zijn. Ik merk dat heel veel mensen die er nooit naar omkijken vaak denken dat het niet werkt en niet helpt, terwijl ik wel van mening ben dat je stem wel uitmaakt en je wel moet gaan stemmen als je verandering wil zien in de samenleving.

Wat zijn je verdere ambities? Heb je politieke ambities?
Er was een heel lange tijd dat ik het strafrecht in wilde, maar toen ben ik van gedachten veranderd. Op dit moment liggen mijn ambities bij de politiek. Misschien nog niet zo heel grootschalig, want ik werk hiernaast ook nog. Voor nu is het wel te combineren, maar zodra mijn master klaar is, kan ik kijken wat voor een rol ik zou kunnen vervullen binnen de politiek.

Zie je een verdere toekomst bij D66?
Ja, wie weet. Op dit moment is de campagne voor Sigrid vanuit onszelf. Ik werk samen in contact met Eva van Wijngaarden omdat ik mij gewoon actiever wil inzetten dan alleen ergens aanwezig zijn. Tot nu toe is D66 een interessante partij voor mij.

Je bent actief op Instagram. Je zus is ook best bekend. Ook binnen het recht heb je Julia Mekkes, die advocate en ook influencer is. Hoe sta jij daarin? Vind je dat een carrière als advocaat te combineren is met het influencen?
Ja, ik denk het wel. We leven in een technologische samenleving. Alles gebeurt online. Bij een kantoorbezoek van JFR had ik een vlogcamera mee en vroeg ik of ik het mocht filmen. Dat vonden ze hartstikke leuk en vroegen achteraf nog om een link. Ik denk dat het zeker te combineren is. Ik denk ook dat als je naar de advocatuur kijkt dat kantoren hun voordeel uit kunnen halen. Uiteindelijk kan je je bereik voor iets goeds gebruiken. Dat is ook mijn bedoeling, inderdaad. Toevallig had ik vandaag een vragenrondje op Instagram en ik kreeg veel vragen over mijn studie en rechten en hoe je advocaat kan worden. Er is vraag naar die informatie en het is toegankelijker als iemand als ik het daar over heeft. Ik ben gewoon een van de mensen op Instagram.

Zie je je zelf als een soort rolmodel of voorbeeld, als een persoon waarmee anderen zich eerder kunnen identificeren?
Rolmodel niet, want ik heb nog niet echt iets bereikt wat een rolmodel wel zou moeten doen. Ik weet wel dat mensen geïnteresseerd zijn in hoe ik mijn studie heb opgepakt, qua werk dat ik doe, dat ze tips willen krijgen en wat ze moeten regelen als je in het buitenland wil studeren. Ik zie wel dat er vraag is naar mensen die én studeren én dit ernaast doen. Dan zien ze dat het allemaal kan.

Heb je andere interesses naast rechten. Wat zou je doen als je geen rechten studeerde?
Op dit moment ben ik manager van mijn zusje en een andere artiest Asiah. Ik vind het managen ook erg leuk. Nu doe ik het in combinatie met mijn studie, maar ik zie het wel  in om dat later ook te gaan combineren. Het is heel interessant. Het is ook een heel andere wereld, maar je merkt ook dat die wereld juridische kennis vergt. Je merkt bijvoorbeeld ook bij contracten of deals die gesloten worden dat niet helemaal koosjer gebeurt en dat als je dan met juridische kennis komt dat wel handig is tijdens het uitvoeren van je werkzaamheden.

Denk je dat er in die wereld behoefte is aan meer mensen met juridische kennis?
Ja. Ik denk het wel. Ik zie het zelf nu dus ook. Het is nodig om juridische kennis te hebben, omdat je juridisch beschermd moet worden. Als jij jezelf niet weet te beschermen en het komt op een geschil aan, ben je nog verder van huis. De kosten van een zaak worden voorkomen, omdat ik die basiskennis heb. Dat scheelt enorm. Ik merk inderdaad ook dat meerdere mensen dat nodig hebben. Het is een intense wereld. Ik merk ook wel dat mensen met wie ik contact heb, waakzamer zijn als ze mij een contract willen geven, omdat ze weten dat ik het toch ga lezen of een tegenbod ga doen.

Heb je nog tips voor studenten?
Een actief studentenleven, daar haal je het meeste uit. Ik voelde me ook niet op mijn plaats bij sommige evenementen omdat ik er anders uitzie, maar daar haal je wel het meeste uit. Ga naar evenementen, daar leer je mensen kennen. Je leert jezelf kennen, want je komt erachter wat je wel en niet leuk vindt om te doen. Als het te veel wordt, neem ook je rust. Ik denk dat we de studiedruk onderschatten en dat we aan het eind van de rit tegen een burn-out aan zitten. We willen alles doen, maar we vergeten om voor onszelf te zorgen en af en toe een adempauze te nemen.

Je hebt ook meegewerkt aan plannen over COVID-19. Hoe kom jij deze tijd door?
Heel veel is thuis. Het is een aanpassing van de samenleving waar we ons aan moeten houden. Het is moeilijk, want het is niet zoals eerst. Als we als samenleving beter ons best doen om ons aan de regels te houden, denk ik dat we snel weer het normale leven kunnen hervatten.

Wat mis je het meest?
Uit eten gaan. Ik mis het niet hebben van een anderhalve-meter-samenleving. Ik wil dat dat ooit weer weggaat.

Zijn er ook dingen die uit de crisis zijn voortgekomen die positief zijn?
Ik denk dat het effect heel negatief is, maar bijvoorbeeld een hygiëne aspect is beter. Iedereen weet ook dat je beter thuis kunt blijven wanneer je ziek bent. Verder, actief proberen te blijven en goed voor je zelf zien te zorgen. Ook met wat je eet en drinkt. We zijn bewuster geworden van onze gezondheid. Dat vind ik dan wel weer een mooi aspect.