Privacy: Do you really agree to be (ab)used?

door:
Online aankopen, social media en zoekmachines als Google, we gebruiken het tegenwoordig allemaal maar wie gebruikt hier nou wie? Algemene voorwaarden op internet zijn er in overvloed en de internetgebruiker gaat er, veelal zonder te lezen, mee akkoord. Logisch, want een studie wijst uit dat als je alles zou lezen waarmee je nu akkoord gaat, je een volle werkmaand kwijt bent. Dit komt neer op 180 uur aan werktijd om alleen de voorwaarden te lezen. Maar waarmee gaan we eigenlijk akkoord als we de algemene voorwaarden accepteren? Wat voor rechten geven we een bedrijf door dit digitale contract te onderteken en wat doen bedrijven ermee?

Een mooi voorbeeld is de zakelijke netwerksite LinkedIn. Door de LinkedIn voorwaarden te accepteren verleent u LinkedIn een niet-exclusief, onherroepelijk, wereldwijd, eeuwig, onbeperkt, verstrekbaar, betaald en royaltyvrij recht om alle gegevens te kopiëren. Ja u leest het goed, onherroepelijk en voor eeuwig! Dergelijke teksten treft men ook bij bedrijven als Facebook en Google. Eigenlijk bij alle diensten die zogenaamd gratis zijn. Deze diensten zijns echter niet gratis want de gebruiker betaalt door zijn gegevens te verstrekken aan een bedrijf dat het recht heeft dit te kopiëren. Instagram heeft recent haar voorwaarden aangepast waardoor zij nu het recht heeft om zonder compensatie alle geposte fotos te verkopen voor het gebruik in advertenties. Zie je het al voor je, jouw mooie vakantiefotos in een advertentie van Arke zonder jouw toestemming en zonder vergoeding.

Dat er een vreemd spelletje met ons wordt gespeeld blijkt ondermeer uit het archief van Google. Dit bedrijf beweert dat zij elke privacybeleid dat zij door de jaren heen heeft gehanteerd op de website heeft weergeven maar in werkelijkheid wijkt de database af van de geschiedenis, zo blijkt uit de documentaire Terms and conditions may apply welk de grondslag biedt voor dit artikel. Waarom zou je liegen in je eigen archief? Deze vraag blijft in de documentaire echter onbeantwoord. Facebook blijft echter niet achter in dit soort praktijken. Binnen Facebook kan men aangeven met wie men wat wilt delen, deze instelling kan de gebruiker zelf veranderen naar privé. Echter, in 2011 heeft Facebook, zonder het haar gebruikers te melden, het privacybeleid aangepast waardoor de instellingen van elke gebruiker ineens weer stonden op share with everyone. Alles wat jij had afgeschermd is nu ineens toegankelijk voor iedereen. Daarnaast gaat er het gerucht dat Facebook een leger van advocaten in heeft gezet om de privacywetten van 2011 zo aan te passen zodat zij er geen last van zouden hebben. Tom Tom ging echter nog een stap verder. Het oh zo handige apparaat voor in de auto brengt de huidige generatie overal zonder verkeerd te rijden. Maar Tom Tom deed meer met deze informatie. De snelheden die per gps werden gemeten werden opgeslagen en doorgespeeld aan de autoriteiten. Dit resulteerde in een aantal boetes totdat men hiertegen in opstand kwam en Tom Tom zijn excuses aanbood.

De grap zit hem in het feit dat de Amerikaanse overheid in 2001 van plan was het Total Information Awereness system te lanceren waardoor zij alles konden volgen wat er qua informatie via de telefoon en het internet werd verspreid. Dit leidde tot enorme protesten waardoor dit initiatief werd afgeblazen. Tegenwoordigmaakt een bedrijf als Facebook, met algemene voorwaarden waarin staat dat zij alles met de overheid mag delen, het werk van dergelijk systemen overbodig. Dit klinkt niet als zorgwekkend, want dan verwijderen we de informatie toch gewoon? Helaas is dit geen optie want het eeuwige recht zorgt ervoor dat je een bericht of foto slechts alleen verwijderd voor jezelf. Jij ziet het niet meer, maar Facebook heeft het nog steeds in zijn bezit en mag dit delen. Een rare gedachte met in het achterhoofd dat dit tevens geldt voor de persoonlijke (dus privé) berichten.

De oprichter van Facebook, Mark Zuckerberg, zei na de oprichting van zijn Facebook in een persoonlijke chatsessie het volgende. Wil jij informatie over mensen van Harvard? Vraag het maar gewoon? Ik heb meer dan 4000 e-mailadressen en aanverwante gegevens. Deze mensen zetten echt alles er op. Snap gewoon niet waarom ze dit doen. Ik denk dat ze me vertrouwen... Sukkels!

Vandaag de daggaat vrijwel alles digitaal, maar alles wat digitaal gaat is niet privé. Er komt een moment dat we nadenken en terugkijken met de vraag: hoe hebben we het zover kunnen laten komen? Tot die tijd kan je jezelf de vraag stellen. Accepteer ik het om een sukkel te zijn?


Tags

Facebook Social media privacy privacyschending LinkedIn

Discussie