Slachtoffers moeten zelf de daders zien op te sporen

door:
Na een avond stappen tijdens het naar huis gaan wordt een vrouw aangerand. Met de bladeren nog in haar haar en het sperma op haar lichaam gaat ze gelijk na het incident naar de politie om aangifte te doen. Eenmaal bij de politie aangekomen hoort ze dat ze minimaal twee weken bedenktijd heeft en op een later moment pas aangifte mag doen. Als de aangifte uiteindelijk toch is gedaan, doet de politie verder niets met de zaak. De vrouw had na dit gebrek aan hulp zelf de dader opgespoord door haar telefoon te traceren, die hij van haar gestolen had. Zelfs toen ze kon aanwijzen wie en waar de dader zich bevond reageerde de politie passief en kwam een paar weken later pas in actie. Als je dit leest zou je denken dat het een fictief verhaal is uit een boek. Een boek waarin het slachtoffer niet wordt geholpen door de politie en ze er zelf op allerlei manieren achter moet zien te komen wie de dader is om hem te kunnen vervolgen. Het tegendeel is echter waar en dit is recentelijk gebeurd in de geruchtmakende Hoornse zedenzaak[1]. Deze zaak wordt gezien als een van de grootste blunders van de politie ooit. De verdachte had veel eerder kunnen en moeten worden opgepakt. Wat is de reden dat de politie in deze zaak de plank zo erg heeft misgeslagen? En wat is het gevolg in de maatschappij na dit incident?

Uit een onderzoek, achteraf naar deze zaak gedaan, blijkt dat er geen specifieke reden is dat het zo erg uit de hand is gelopen, maar dat in bijna alle stappen van het proces wel verkeerd is gehandeld. Het begint bij het moment dat het slachtoffer voor het eerst aangifte wil doen. Zij kreeg toen te horen dat er twee weken bedenktijd hoort bij het doen van een aangifte en stuurde haar weg. Dit staat in een protocol, maar geldt alleen voor gevallen waarbij het aangifte doen directe consequenties heeft voor iemands eigen omgeving of welzijn. Het is bizar dat in dit geval met deze omstandigheden tegen een vrouw wordt gezegd dat ze over twee weken mag terugkomen en de politie de zaak niet gelijk aanpakt. Nadat het slachtoffer eindelijk aangifte had kunnen doen kreeg ze het gevoel dat er niks met de zaak werd gedaan. Het slachtoffer heeft vervolgens zelf de dader gevonden via een app waarmee ze haar mobiel kon traceren. Toen ze letterlijk kon vertellen wie en waar de dader was, greep de politie nog steeds niet in en heeft het uiteindelijk vier maanden geduurd voordat de dader werd opgepakt. Er werd achteraf gezegd dat er te veel inschattingsfouten waren gemaakt die niet hadden mogen gebeuren. Een ander argument dat gegeven werd als reden dat het oppakken van deze dader zo onnodig lang heeft geduurd, was dat er teveel druk staat op de recherche en dat de mensen die deze zaak moesten behandelen ondertussen ook acht andere zaken moeten oplossen. 

Het gevolg in de maatschappij bij zaken zoals deze, waar de politie het slachtoffer niet serieus lijkt te nemen, is groot. Bij slachtoffers blijft er nog lang een angstig gevoel bestaan, wetende dat de dader nog vrij rondloopt en er niks tot weinig aan wordt gedaan. Er komt in de gehele maatschappij een onrechtvaardigheidsgevoel en dit zorgt er weer voor dat mensen het vertrouwen in de rechtstaat verliezen. De Hoornse zedenzaak is uitgebreid besproken in de media. Door deze zaak staat er nu op de agenda van de Tweede Kamer een onderzoek om erachter te komen of dit een eenmalig, zeer uit de hand gelopen, incident was of dat er structureel dingen mis gaan bij de politie.

Of inschattingsfouten en werkdruk legitieme oorzaken zijn voor het uit de hand lopen van een zaak is betwistbaar. Het gevolg in de maatschappij is hoe dan ook onwenselijk. Het is goed dat er door deze zaak meer aandacht besteed gaat worden aan hoe de politie functioneert en hoe het beter kan. Het blijft bizar dat in deze tijd, in Nederland, er situaties zijn waarbij het slachtoffer zelf de dader moet opsporen omdat de politie anders geen actie onderneemt.


Discussie

Relevante artikelen